ร่วมหุ้นบริษัทกับแฟนเก่า

   อาจารย์ครับผมมีเรื่องทุกข์ใจอยากขอคำปรึกษา เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อสองปีก่อนผมกับแฟนเก่าได้ร่วมหุ้นกันเปิดบริษัท IT รูปแบบการลงทุนก็ไม่ได้มีความเป็นสากลแต่ประการใด รับงานได้มีเงินก็เอามาจับจ่ายใช้สอย ยามเงินหมดก็เอาเงินส่วนตัวโอนใส่เข้าบริษัท เอาเข้าเอาออกแบบนี้มาโดยตลอด

   ผมเองทำหน้าที่ตั้งแต่ผู้จัดการยันคนใช้ ทั้งบริษัทมีผมกับแฟนเก่าแค่สองคน ยามถ่านไฟเก่าคุกรุ่นขึ้นมา โลกก็ดูสวยงาม เป็นไปได้ว่านิยายรักภาคสองเจ้าหวนคืนกลับมา

   ผ่านระยะเวลาไปได้แค่หกเดือน ความแข็งกระด้างได้เกิดขึ้น แฟนเก่าผมมีอารมณ์ฉุนเฉียวมากขึ้นกว่าเดิม เอะอะอะไรเธอก็ไม่พอใจ ผมเองไม่อยากจะมีเรื่อง จึงเป็นฝ่ายยอมอยู่ร่ำไป จนเวลาผ่านมาได้ขึ้นปีที่สอง ผมเริ่มไม่ไหว ในใจตั้งคำถามตลอดว่า อนาคตของผมอยู่ตรงไหน พูดหรือเสนอความเห็นอะไรก็เป็นเรื่องเป็นราว

   ต้นปีที่ผ่านมา ผมตัดสินใจเรียกเธอมาคุย บอกเธอว่าเราคงไปต่อด้วยกันไม่ได้ กิจการบริษัทที่ลงทุนร่วมกันมา คำนวณเป็นเงินได้ว่าผมลงทุนไป 500,000 บาท เธอลงทุนไปประมาณ 1,200,000 บาท ปัจจุบันมีลูกหนี้การค้าเหลืออยู่ประมาณ 300,000 บาท บริษัทนี้ขาดทุนสะสมอยู่ประมาณ 300,000 ใกล้เคียงกับลูกหนี้ที่มีอยู่

   ผมอยากปรึกษาอาจารย์ว่า ผมจะออกจากบริษัท ผมควรจะทำอย่างไรบ้าง และผมอยากถามอาจารย์ว่า ถ้าอาจารย์เป็นผม อาจารย์จะตัดสินใจอย่างไร และมีวิถีการจัดการอย่างไร

   ผมอ่านคำถามแล้วผมก็เบื่อ ข้อที่ถามว่า ถ้าผมเป็นเค้าผมจะตัดสินใจอย่างไร ข้อนี้ผมตอบไม่ได้จริงๆ เพราะคำว่าแฟนเก่า มันมีเรื่องอีกมากมายที่คนถามไม่ได้เล่าให้ผมฟัง แล้วตลอดชีวิตของผมที่ผ่านมา คนถามมักจะเป็นคนถูก ตัวละครที่เกี่ยวข้องมักจะเป็นคนไม่ดี ผมเลยไม่ขอตอบข้อนี้ ตอบแต่เพียงว่าผมตอบไม่ได้

   ส่วนเรื่องการจะถอนหุ้นเพื่อจะแยกทางกัน ก็ไม่มีอะไรยาก ตีราคาหุ้นที่ลูกศิษย์ลงทุนไป แล้วเสนอขายให้แฟนเก่า มูลค่า 500,000 บาท หากแฟนเก่าจะขอลดราคา จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ก็ ก็พิจารณาดูว่า สมควรลด? กรณีที่ไม่สมควรลดแต่ต้องการตัดปัญหา ผมตอบไปว่าบางคนยกให้เลย ดังนั้นเค้าจะซื้อเท่าไหร่ก็ใช้หลักตัดปัญหาไปเลยน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

   ขายหุ้นเสร็จให้ทำหนังสือโอนหุ้น ให้แฟนเก่าไปเอาชื่อเราออกจากการเป็นกรรมการ และเปลี่ยนชื่อผู้ถือหุ้นให้ถูกต้อง ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่แฟนเก่าอยากให้ช่วย ก็พิจารณาดูว่า เรื่องที่ขอให้ช่วยมันเหมาะควรหรือเปล่า ถ้าไม่เหมาะควรก็ต่อรองกันไป กลายเป็นว่าเยื่อใยที่เกิดจากการตัดขาดก็อยู่ในฐานะที่จัดการได้

   ไอ้เรื่องความทุกข์ใจของลูกศิษย์ ผมอยากบอกว่า เป็นเรื่องธรรมดาที่คนจะเจอเหตุการณ์ที่ไม่ได้เป็นไปอย่างความคิด มันเป็นการสอนให้รู้ว่า ครั้งต่อไปต้องระวังความคิดของตัวเองให้เยอะเยอะ แฮปปีเอนดิ้งเกิดได้ยากเหมือนหาน้ำในทะเลทราย