หมาแก่ตัวนี้ ชาติที่แล้วเคยเกิดเป็นนักธุรกิจ

  มาร์ค ทเวนกล่าวเอาไว้ว่า “ เมื่อฉันรู้จักผู้คนมากขึ้น ฉันก็ยิ่งรักหมาของฉันมากขึ้น” ประโยคที่ซึ้งสะเทือนใจ เสียดสีความไม่จริงใจของผู้คนที่เป็นรองหมาที่ซื่อสัตย์

  บนผลประโยชน์ความจริงใจของผู้คนมักจะชำรุดไม่สมบูรณ์แบบ แต่กับหมาความจริงใจที่รักเจ้าของไม่มีวันชำรุด สามารถตายแทนเจ้าของได้ ทุกลมหายใจคิดถึงแต่เจ้าของ อยากอยู่ใกล้ชิดกับเจ้าของ ยามได้รู้ว่าเจ้าของกลับมาบ้านก็แสดงความดีใจแบบบริสุทธิ์ใจ ไม่ว่าเจ้าของจะทำอะไรผิดเจ้าหมาพร้อมให้อภัย ยินดีจะเคียงข้างเจ้าของ รักเจ้าของแบบไม่มีข้อแม้

  แววตาที่เจ้าหมามองเราเต็มไปด้วยความห่วงใยและเอื้ออาทร มันเข้าใจความนึกคิดของเจ้านายเพียงแต่มันพูดออกมาไม่ได้ ลองนึกดูว่าถ้าชาติที่แล้วมีอยู่จริง แล้วหมาที่เราเลี้ยงดูอยู่เคยเกิดเป็นคน เคยทำธุรกิจ เคยประสบปัญหา เคยแก้ปัญหา ผ่านกระบวนการเรียนรู้จากความผิดพลาด จนเกิดความเข้าใจในทุกเรื่อง ซึ่งหลังเกิดความเข้าใจหรือที่เรียกว่าเกิดปัญญาก็เป็นระยะท้ายของชีวิต กรรมตอนเกิดมาเป็นคนที่เคยทำบาปเอาไว้ได้หนุนนำให้เกิดมาเป็นหมาในชาตินี้ อยากจะสอนเจ้านายก็สอนไม่ได้ ได้แต่เห่าหอนเตือนสติเจ้านายให้ได้คิดทบทวนใหม่ อย่าตัดสินใจแบบนั้นเลย มันจะหายนะมันจะอันตราย ฉันเคยผิดพลาดมาแล้ว แต่ยิ่งเห่าเจ้านายก็ยิ่งด่า

  หมาแก่ คืองานวรรณกรรมที่ถูกแต่งขึ้นโดยจินตนาการว่าหมาตัวนี้ชาติที่แล้วเคยเกิดเป็นนักธุรกิจ มาชาตินี้เกิดมาเป็นหมาที่นักธุรกิจเลือกหามาเลี้ยง แต่สุดท้ายก็ต้องรับชะตากรรมจากเจ้านาย ฟังหนังสือเสียงได้ที่ลิงก์ในความเห็น

 6/8/69