การศึกษาชั่วชีวิต

  การศึกษานอกรั้วมหาวิทยาลัยถือเป็นการศึกษาชั่วชีวิต มันจะเกิดขึ้นกับคนมีฝันที่ปรารถนาจะทำความฝันให้เป็นจริง เพราะเส้นทางของความฝันต้องใช้ความรู้ และความรู้อย่างเดียวก็ไม่พอ ต้องใช้ปัญญาร่วมด้วย คนมีความรู้อาจตีบตันในความรู้ที่จำเป็น ต้องให้ผู้อื่นมาช่วยเหลือมาทำแทนให้ แต่ถ้าเป็นคนมีปัญญาจะหาวิธีเรียนรู้เพื่อที่จะรู้ เพื่อให้ตัวเองสามารถยืนอยู่บนความรู้ที่เพียงพอของตัวเองได้ แบบนี้เรียกว่าการศึกษาที่แท้จริง เป็นการศึกษาที่ไม่ต้องถูกบังคับ ใจบงการสั่งมาให้ต้องศึกษาและการศึกษาไม่ได้ทำให้รู้สึกเบื่อหน่ายกลับจะสนุกตื่นเต้นและท้าทายอีกด้วย

  คนมีฝันทุกคนถ้ามัวรอขอยืมจมูกคนอื่นหายใจยากที่จะประสบความสำเร็จ จมูกของคนอื่นไม่ได้มีจิตวิญญาณในฐานะเจ้าของ จะเกิดเหตุการณ์ปฏิเสธการรู้ให้ลึกให้จริง จะไม่ชอบที่จะเอาเรื่องที่ตัวเองไม่คุ้นเคยไม่เคยทำมาเรียนรู้เพื่อที่จะทำให้เป็น ดังนั้นคนมีฝันที่อยากพบเจอความสำเร็จและไม่ตระหนักรู้ต่อเรื่องการพึ่งพาตนเองไม่ยืนจมูกคนอื่นหายใจไม่มีทางประสบความสำเร็จได้ ความสำเร็จของกิจการเริ่มต้นต้องการผู้นำที่ขยันศึกษาเรียนรู้ ยามจ้างพนักงานมาไม่ว่าจะตำแหน่งอะไรก็ตาม ต้องคิดเสมือนว่าพนักงานนั้นเป็นครู ฉันจะต้องเอาความรู้ของพนักงานมารู้ด้วยตัวเองให้ได้ ฉันจะต่อยอดความรู้ที่พนักงานมอบให้ฉันทำให้ฉันกลายเป็นคนที่รู้จริงขึ้นมา จะเปรียบว่าพนักงานเป็นผู้ชี้ทางให้ฉันรู้เส้นทางการเดินไปสู่ทางที่ใช่ก็ว่าได้

  การเรียนรู้จากพนักงานเป็นความจำเป็น ถ้าคนมีฝันมีความขยันกว่า ไม่นานคนมีฝันจะกลายเป็นคนเก่ง แล้วสามารถสอนพนักงานที่ครั้งหนึ่งเคยหวังว่าจะมาเป็นที่พึ่งให้กับตัวเองได้ กลายเป็นว่าเมื่อเวลาผ่านไปคนมีฝันเก่งขึ้นเรื่อยเรื่อย รู้จริงขึ้นเรื่อยเรื่อย ถึงขั้นตัดสินใจสั่งการว่าพนักงานควรทำเช่นไรกับเหตุการณ์ที่เผชิญอยู่ แต่ถ้าคนมีฝันมัวแต่ใช้เงินซื้อบริการ จะกี่ปีผ่านไปคนมีฝันก็ยังโง่ดักดานอยู่ การบริหารจัดการกิจการไม่มีความคืบหน้า เร่งเครื่องรถยนต์ก็ไม่ได้ระยะทางมีอาการล้อฟรีอยู่อย่างงั้น สุดท้ายตังค์หมด ต้องม้วนพับความฝันของตัวเองไป

  เคยมีคำถามว่าคนมีฝันจะบู๊แหลกลาญได้อย่างไร ฉันเคยตอบไปว่า 1 จิตวิญญาณเจ้าของ 2 นิสัยและสันดานที่สามารถวิเคราะห์เหตุแห่งความสำเร็จว่าอยู่ที่ตัวเองเป็นสำคัญไม่ใช่อยู่ที่พนักงาน พนักงานเป็นแค่เพียงส่วนหนึ่งที่ถูกปกครองให้ใจเกิดศรัทธา และมุ่งมั่นที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของคนมีฝันที่เป็นคำสั่งโดยชอบ ระหว่างทางทั้งคนมีฝันและพนักงาน ร่วมหารือกันไป แต่สุดท้ายคนมีฝันก็จะเป็นผู้ทุบโต๊ะ เพราะถือหลักว่าขอเจ๊งด้วยน้ำมือตัวเอง คนมีฝันจะกล้าทุบโต๊ะได้ก็ต่อเมื่อเขารู้จริงเท่านั้น