คนหลง โบราณว่ามีผีมาบังตา

  ความเชื่อมั่นในตัวเองก็เป็นอาการหนึ่งของคนหลง คนหลงโบราณว่ามีผีมาบังตา ทำให้เห็นกงจักรเป็นดอกบัว ทำผิดแล้วไม่รู้ว่าตัวเองทำผิด ยังคงโทษสิ่งอื่นเรื่อยไปโดยไม่ได้โทษสติปัญญาของตัวเองเลย คนหลงจะเป็นผู้ถูกเสมอ เขาจะโดนกระทำอยู่ร่ำไป ไม่มีใครที่จะเข้าใจว่าเพราะอะไรเขาจึงต้องดื้อ เขาจึงต้องดูเหมือนไม่เชื่อฟัง เขามีเหตุผลของเขาอยู่ที่ทุกคนไม่เคยเข้าใจ

  อาการหลงคือผลพวงของการตกอยู่ใต้ความคิดของตัวเองซึ่งความคิดเกิดจากสมอง คนใช้สมองแต่ไม่เคยได้ใช้ความเข้าใจ คนนั้นจะสื่อสารกับปัญญายาก เขาจะหลงผิดคิดว่าความคิดของเขาคือปัญญา แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ ความคิดไม่ใช่ปัญญา ปัญญาจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อไม่มีความคิดเกิดขึ้น

  ความคิดเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา ยกตัวอย่างวันนี้ฉันว่าคนนี้ดี ผ่านไปอีกหนึ่งปีฉันว่าคนนี้ไม่ได้เป็นคนดีฉันดูคนผิด นี่คือพฤติกรรมของความคิดที่มีข้อจำกัดในเรื่องของเวลา ข้อจำกัดนี้ก็คือความคิดเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา มันไม่นิ่ง และทุกครั้งที่มันเปลี่ยนไปมันจะพาเรื่องร้ายร้ายตามมาด้วย อย่างให้เงินเพื่อนยืมที่หวังช่วยเหลือเพราะเพื่อนเป็นคนดี พอเวลาเปลี่ยนเพื่อนเป็นคนไม่ดีเพราะเพื่อนเบี้ยวหนี้หายไปเลย เกิดข้อคิดเตือนสติและเตือนใจว่าการรู้หน้าไม่รู้ใจเป็นสัจจะเป็นความจริงที่ต่อแต่นี้ต้องไม่ประมาทกับคน คนที่มีปัญญาจะระวังความคิดของตัวเองอย่างมาก เพราะเคยลิ้มรสของความเสียหายอันเนื่องมาจากความคิดพาความเสียหายมา และไม่ใช่เสียหายครั้งเดียว มันเสียหายอยู่บ่อยบ่อย กระตุ้นให้เกิดการฉุกคิดว่าที่ผ่านมาเราคิดผิด จึงเกิดการระมัดระวังความคิดว่าเอ็งจะมาไม้ไหน ฉันจะตามความคิดและควบคุมเอ็งให้ได้ ถ้าควบคุมไม่ได้ความผิดพลาดก็เป็นเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นได้อีก

  ความคิดบวกเป็นเรื่องที่อันตรายมาก คิดบวกกับคนรู้จักที่เชื่อว่าเขาเป็นคนเก่งเอามาร่วมงานด้วยเพื่อหวังจะได้งานที่ดี คิดบวกกับเพื่อนสนิทที่ขายประกันชีวิตให้หวังว่าจะได้รับบริการที่ดี คิดบวกกับลูกน้องที่หวังว่าสามารถจะสอนได้ คิดบวกกับอะไรอื่นๆอีกมากมายสุดท้ายแล้วไม่ได้อย่างที่คิด แต่ถ้าไม่คิดบวกพิจารณาตัดสินใจไปตามเหตุและผลโดยยึดหลักของความถูกต้องไม่มีความโลภโกรธหลงของตัวเจ้าของความคิดเข้าไปเกี่ยวข้อง จะพบว่าเกิดความคิดขึ้นมาเหมือนกันแต่เป็นความคิดที่มีอาการสงบไม่ร้อนรน มีความสบายใจ และความคิดมีคุณลักษณะที่พิเศษคือมันไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ความคิดอย่างหลังนี้อาจเรียกได้ว่ามีความคิดเกิดขึ้นแต่ไม่มีตัวผู้คิด จึงบัญญัติความคิดด้วยภาษาใหม่เรียกชื่อมันว่า “ ความเห็นที่ถูกต้อง”

  ความเห็นที่ถูกต้องจะเกิดขึ้นได้ ต้องไม่มีตัวผู้คิดและการจะไม่มีตัวผู้คิดได้ ณ.ขณะที่คิดนั้นใจต้องไม่เกิดความโลภความโกรธและความหลงที่จะไม่เกิดความคิดไปเพื่อประโยชน์ของตนเอง พูดให้ง่ายก็คือไปเข้าข้างความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ไปเข้าข้างความกลัวของตัวเอง ไปเข้าข้างอะไรก็แล้วแต่ที่ตัวเองมีความต้องการ

  ถ้าเข้าใจเรื่องที่อธิบายมา และรู้ว่าความคิดเกิดขึ้นในขณะที่ใจเกิดความรู้สึกเช่นไร แค่นี้แค่นี้จริงๆ จะแยกได้ว่าอะไรคือความคิด อะไรคือปัญญาได้ จะไม่หลงสับสนว่าที่คิดได้นั้นเป็นปัญญาที่ให้ผลลัพธ์เป็นความเสียหายและหายนะ แค่นี้จริงๆชีวิตก็เดินไปตามเส้นทางสายปัญญาได้ เพราะทุกขณะของการก้าวเดิน***มีแต่ปัญญาไม่มีตัวผู้เดิน

 8/9/69