ความสุขจากการหลงตน

  บางคนรู้ความจริงที่ว่า ซ่อนตัวสร้างชื่อเสียงมากกว่าเปิดเผยตัว จึงสร้างผลงานออกมาเรื่อยเรื่อยโดยมีความสุขกับผลงานที่เกิดขึ้น ไม่ได้รู้สึกมีความสุขกับการให้คนอื่นมาชื่นชมว่าตัวเองเป็นผู้สร้างผลงาน ตัวเองเก่ง ตัวเองวิเศษเหนือกว่าผู้อื่น ความเด่นดังไม่ได้อยู่ในหัวของคนคนนี้ คนคนนี้ก็มีโอกาสเป็นดาวค้างฟ้าได้นาน ผิดกับอีกคนที่เปิดเผยตัวตนทำให้เกิดการเริ่มต้นนับความเสื่อม ยามคนรู้จักมากขึ้นเรื่อยเรื่อยความดังก็จะลดลง เกิดปรากฏการณ์คนรักเท่าผืนหนังคนชังเท่าผืนเสื่อ อยู่เฉยเฉยก็ยังมีคนไม่ชอบ ค่อยค่อยกัดเซาะความสุขความสงบที่เคยเกิดขึ้นให้หายไป

  การเพลิดเพลินอยู่กับความสุขที่เกิดจากความพอใจที่ผู้อื่นมานิยมชมชอบ ได้พาให้ตัวเองต้องสร้างกระแสความนิยมอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดอาการดิ้นรนแบบไม่เป็นธรรมชาติพาให้คนเกลียดเพิ่มขึ้น ดิ้นรนจนได้ดีเกิดเป็นความเสื่อมที่รุนแรงมากขึ้น เข้าทำนองว่าปลาหมอตายเพราะปาก ทำลายตัวเองแบบไม่รู้ตัว

  คนฉลาดคนมีปัญญาจะยกผลงานที่ตัวเองสร้างขึ้นให้กับความว่าง สร้างผลงานเสร็จก็เสร็จกันไป ไม่ได้หวงแหนผลงานที่ต้องการจะนำไปอวดผู้คน เขาจะเริ่มผลงานชิ้นใหม่และมีความสุขกับการได้ทำผลงานชิ้นใหม่อยู่เพียงลำพัง เพียงลำพังคือสถานที่ที่แวดล้อมและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงบที่ทำให้เกิดความสุขเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งไม่มีคนรู้จักยิ่งมีความสุข เพราะเขาหาความสุขได้จากผลงานที่สร้างขึ้นและเขาก็ภูมิใจพอใจกับความสุขที่เขาได้รับแต่เพียงลำพังโดยไม่ต้องแบ่งปันให้คนอื่นต้องมาร่วมรับความสุขของเขาด้วย คนแบ่งปันความสุขให้ผู้อื่นที่แฝงไปด้วยการอวดตนไม่ได้เรียกว่าการแบ่งปันแต่เรียกว่าการหาความสุขจากการหลงตนต่างหาก

  โลกที่กว่าจะรู้ว่าความสุขความสงบเกิดขึ้นได้จากการยอมรับและทำงานกับความฝันของตัวเอง อ่อนน้อมถ่อมตนกับสิ่งแวดล้อมรอบตัว เห็นคุณค่าของชีวิตที่ดำรงอยู่ในวันนี้ ไม่ปล่อยให้เวลากัดกินชีวิตแต่พยายามอย่างเหลือเกินที่จะเป็นผู้กัดกินเวลา แล้วคลอดผลงานที่เป็นประโยชน์ฝากเอาไว้ให้กับคนรุ่นหลัง คนที่เรารัก และโลกใบนี้ อะไรจะสุขเท่าการได้อยู่กับตัวเองที่ยุ่งวุ่นทั้งวัน

 2/10/69