ความรู้ครึ่งครึ่งกลางกลาง สร้างความเสียหายยิ่งกว่าความไม่รู้อะไรเลย

  “ความรู้ครึ่งครึ่งกลางกลาง สร้างความเสียหายยิ่งกว่าความไม่รู้อะไรเลย” ประโยคที่ท่านพุทธทาสได้เขียนเอาไว้ ได้มีโอกาสอ่านเมื่อปี 2539 อ่านแล้วสะเทือนใจ เหมือนถูกสะกด เราเป็นน้ำที่เต็มแก้ว อวดตนคิดว่าตัวเองเก่ง เป็นอึ่งอ่างเบ่งตัวเองให้วัวกลัว สุดท้ายร่างระเบิดกระจุยกระจาย

  คนมีความรู้ครึ่งครึ่งกลางกลาง เป็นพวกเดียวกับคนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำอะไรทำไม่สุด โฉบเฉี่ยวอยู่ที่ผิวเปลือกไม่สามารถลงรายละเอียดให้เกิดเป็นรูปธรรมแล้วรู้จริงขึ้นมา

  คนมีความรู้ครึ่งครึ่งกลางกลาง ไม่รู้จริงซักทีเป็นเพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองว่าตัวเองเป็นคนไม่เก่ง จึงปฏิเสธการเรียนรู้ ไม่กล้าถาม กังวลในใจตลอดกลัวว่าจะมีคนมองว่าตัวเองไม่เก่ง หรือถ้าไม่ได้กังวลเรื่องความไม่เก่ง ก็อาจกังวลเลยเถิดไปถึงตัวเองไม่รู้อะไรเลย จึงไม่เก่งซักที่

  คนมีความรู้ครึ่งครึ่งกลางกลาง จะขาดความกล้า ไม่มีความเป็นนักเลง สลัดเงาแห่งความเห็นแก่ตัวออกไปให้ไกลตัวไม่ได้ ยังคงคิดทำเพื่อตัวเอง ห่วงตัวเองมากกว่าห่วงผู้อื่น หวงทรัพย์สินของตัวเองมากกว่าหวงความฝันของตัวเอง คนแบบนี้จะถูกเวลากัดกิน สุดท้ายจะแพ้แบบราบคาบในตอนจบ แล้วก่อนจากโลกใบนี้ไปจะเสียใจเป็นที่สุด ว่าไม่น่าเลยกับการมีอัตตาหรือมีตัวตนที่จะต้องรักษา

  จะมีกี่คนที่ไม่รู้แล้วบอกว่าไม่รู้ คนที่กล้าพูดว่าไม่รู้ จะได้เรียนรู้ จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะรู้ จึงเกิดอาการขยัน และเมื่อขยันไปเรื่อยเรื่อย ความขยันได้ทำลายตัวตน ทำให้ตัวตนสลายหายไป ความยึดมั่นถือมั่นในใจก็สลายหายไปด้วย เกิดเป็นคนใหม่ที่ไม่มีคำพูดแบบภาษาชาวบ้านให้เข้าใจง่ายง่ายได้เท่ากับคำว่า คนนี้ได้กลายเป็นนักเลงไปแล้ว

  นักเลงที่มีคุณธรรม รักความก้าวหน้า มุ่งทำงานเพื่อให้ฝันเป็นจริง จิตใจมีเมตตาสูง ปรารถนาจะเอาการทำงานมาช่วยเหลือผู้คน ไม่เป็นเต่าหดหัวอยู่ในกระดองอีกต่อไป และเลิกที่จะเป็นคนที่รู้แบบครึ่งครึ่งกลางกลาง เพราะมันทุเรศ สร้างหายนะให้กับชีวิตและผู้อื่น