ความเสียหายคอยสอนคอยเตือน

  เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ถูกพิสูจน์มาแล้วเป็นระยะเวลามากกว่า 30 ปี คนส่วนใหญ่ยามออกมาท่องโลกธุรกิจ จะมีความคิดความเชื่อว่าตัวเองนั้นไม่ธรรมดา มันก็จริงอยู่หรอกเพราะถ้าธรรมดาจะกล้าออกมาทำธุรกิจเหรอ คนกล้าออกมาทำธุรกิจมีใจนักเลงกันทุกคน ประสงค์จะหากินเอง และเคยหากินเองสำเร็จมาแล้ว บางคนเป็นลูกจ้างมืออาชีพประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน จึงหลงคิดไปว่าตัวเองเก่ง เมื่อเก่งก็ต้องออกมาเป็นเจ้าของกิจการ แต่เกินกว่า 90% ผิดหวังกลับไป

  ความเชื่อมั่นในตัวเองเป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้ายังไม่มีความเสียหายคอยสอนคอยเตือน ความเชื่อมั่นในตัวเองนั้นจะกลายเป็นความดื้อรั้น ใครพูดก็จะไม่ฟัง ฉันคิดแบบนี้ มันต้องเป็นแบบนี้ ฉันจะทำแบบนี้ เอ็งไม่มาเป็นฉัน เอ็งไม่มีทางรู้หรอก พูดไปแล้วก็เหมือนคนเป็นมะเร็งคันที่สี่ รู้ว่าตัวเองแทบไม่มีทางรอด แต่ก็ดิ้นรนไปหาหมอบวกกับหวังปาฏิหาริย์ ลองคิดดูสิหมอรักษามะเร็งขั้นที่สี่ จำเป็นจะต้องเป็นมะเร็งมาก่อนไหม? นี่คือความดื้อรั้นของคนที่มีอาการยึดมั่นถือมั่น จะตุยแล้วยังเชื่อว่าตัวเองมีดี มีฝีมือ ยังเก่งอยู่ ยังแก้ปัญหาได้อยู่ คนแบบนี้พบได้บ่อยมาก และ 100% จบลงที่ความพ่ายแพ้

  การย้อนดูตัวเอง หาเหตุแห่งความล้มเหลวที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป็นเรื่องที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง ถ้าโชคดี ใจเห็นต้นเหตุที่ทำล้มเหลวทั้งหมดมาจากตัวเอง เมื่อจิตเห็นความจริงนี้ จิตจะเกิดการปรับปรุงตัวเอง จุดแรกที่มีการปรับปรุงคือ จะเกิดการคิดใหม่ทำใหม่ และเลิกเชื่อมั่นในตัวเองอีกต่อไป กลับจะไปมีสโลแกนว่า “ ก่อนตัดสินใจจะทำอะไรลงไป จะตั้งคำถามในใจตลอดเวลาว่า เหลือเรื่องอะไรที่เรายังคิดไปไม่ถึง และยังคิดไปไม่ละเอียด มีอะไรที่โอนเองไปทางความคิดที่โน้มเอียงไปสนับสนุนความโลภ? ” เห็นไหมคนเก่งหายไป คนมีฝีมือหายไป เหลือคนไม่ประมาท คนไม่ประมาทนี้ก็มีสติโดยบริบูรณ์ จะสังเกตว่าความเชื่อมั่นในตัวเองในทำนองแห่งความหลงตนหายไป เหลือความเชื่อมั่นกับปัญญาของตัวเองสถานเดียว

  การเชื่อมั่นในปัญญาของตัวเอง ไม่เหลือความคิดว่าตัวเองเป็นคนเก่ง จะเหลือแค่การทำหน้าที่ รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ จะไม่มีการทำผิดซ้ำสอง จะไม่มีการผลัดวันประกันพรุ่ง จะไม่มีการกลืนน้ำลายตัวเอง จะมุมานะมุ่งมั่นเดินตามแผน ที่รู้แล้วว่าแผนของตัวเองนั้นไม่ใช่จะประสบความสำเร็จอย่างง่ายง่าย มันเหมือนเลี้ยงลูกที่แบเบาะ ต้องดูแลลูกน้อย 24 ชั่วโมง

  คนที่จะแก้ปัญหาชีวิตได้ ต้องออกแผน และทำทุกอย่างให้เป็นไปตามแผน และการจะประสบความสำเร็จได้ ก็เหมือนกับการเลี้ยงเด็กอ่อน ที่ถ้าปล่อยปะละเลย เด็กน้อยจะต้องไปเกิดใหม่ เช่นกันคนเลี้ยงเด็กน้อยก็จะพบจุดจบ

  ตลอด 30 ปี พบเจอคนพบจุดจบมากมายนับไม่ถ้วน สาเหตุเป็นเพราะเชื่อว่าตัวเองเก่ง เป็นเพราะซ่าจนหยดสุดท้ายนั่นเอง