จะมีกี่คนที่เก่งทั้งบู้และหบุน

  คนจะเป็นผู้บริหารได้ต้องเก่งทั้งบู๊และบุ๋น คือภาคปฏิบัติก็บริหารจัดการเก่ง ส่วนภาคบุ๋นก็ใช้สมองวางแผนอย่างเป็นขั้นเป็นตอนเพื่อให้เป้าหมายบรรลุผลสำเร็จ

  บู้มีความหมายว่าการใช้กำลังในทางการรบ หรือแม้จะเป็นการบริหารจัดการธุรกิจ ก็จัดการแบบโหด แบบเอาจริงเอาจัง แบบไม่ยอมแพ้ แบบอดทนจนถึงขีดสุด แบบไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนเพราะภารกิจที่คั่งค้างอยู่ยังสะสางไม่เสร็จ เปรียบได้กับการรบที่ยาวนาน แบบสงครามยังไม่จบห้ามนับศพทหาร การบู้ที่ยาวนานนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนจะทำได้ ผู้บริหารที่ดีเท่านั้นจึงจะอึดทนสามารถบู้แบบข้ามวันข้ามคืน ข้ามหลายวันหลายคืน

  การบู้รวมถึงการต้องลงไปค้นคว้าตำรับตำราเพื่อทำความเข้าใจเรื่องที่กำลังดำเนินการอยู่ ต้องไปเรียนรู้เรื่องที่พนักงานในการปกครองกำลังรับผิดชอบอยู่และเกิดปัญหา เรื่องที่พนักงานต้องการคำชี้แนะ ต้องการการให้ความเห็น ต้องการการทำให้ดู และเรื่องที่จะต้องตรวจสอบว่างานที่พนักงานได้ทำออกมามีความถูกต้องสมบูรณ์แบบใช่หรือไม่ เพราะถ้าตรวจสอบงานของพนักงานไม่ได้ก็ไม่ถือว่าเป็นผู้บริหารที่ดี เพราะงานนั้นอาจจะมีความบกพร่องและเกิดความเสียหายตามมา ทำให้บริษัทต้องรับผิดชอบ แล้วก็หนีไม่พ้นผู้บริหารที่จะต้องรับผิดชอบทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ถ้าผู้บริหารไม่บู้ และไม่ประสงค์จะบู้ ไม่ปรารถนาจะทำงานหนัก ปรารถนาแค่อยากให้คนอื่นมาทำงานให้ ตัวเองเอาแต่สั่งงาน ให้งานเกิดแต่ไม่สามารถจะตรวจสอบได้ว่างานนั้นมีคุณภาพมีความถูกต้องหรือไม่ ผู้บริหารแบบนี้ก็เปรียบเหมือนขันที ที่ใช้ปากทำงาน ใช้ฟอร์ม ใช้จิตวิทยา ใช้พฤติกรรมที่ไม่มีร่องรอยของอาการบู้เข้ามาเกี่ยวข้องเลย ผู้บริหารแบบนี้ไม่ได้พระเอกแต่เป็นผู้ร้าย ไม่สามารถพาองค์กรไปสู่ความสำเร็จได้ และไม่สามารถรวมใจของพนักงานทุกคนให้เป็นปึกแผ่นมุ่งสู่จุดหมายสูงสุดร่วมกันได้

  ผู้บริหารที่ไม่บู้ ก็ยากที่จะหบุนได้ เพราะหบุนคือความฉลาดคือการใช้สมอง คือการใช้จิตวิญญาณ มันเป็นเรื่องของนามธรรม ที่ต้องอาศัยจิตใจที่มีความเมตตาสูง มีความเสียสละสูง มีความรักผู้คนสูง มีอุดมการณ์สูง ถ้าผู้บริหารมีหบุนอาการบู้แบบยอมตายจะเกิดขึ้น เกิดการท้าว่าถ้าคืนนี้งานการไม่เสร็จจะไม่นอน เกิดการท้าว่าถ้าทำไม่สำเร็จจะขอฆ่าตัวตาย หบุนจึงพาบู้มา และหบุนก็พาวิธีการจัดการที่แยบคายมา

  ในโลกแห่งความเป็นจริงผู้บริหารไม่ใช่เป็นกันได้ง่ายง่าย ต้องผ่านการรู้จักตัวเอง ต้องผ่านการทำงานอย่างหนัก ต้องผ่านการฝึกฝนเรียนรู้เอาชนะ ไม่ยอมแพ้ ต้องมีจิตใจที่กล้าหาญเด็ดเดี่ยว มีความอดทนแบบไม่มีลิมิต ต้องเป็นนักอ่าน ต้องเป็นนักค้นคว้า ต้องเป็นนักวิเคราะห์มีความสามารถในเชิงสังเคราะห์และวิเคราะห์แผนกลยุทธ์ สามารถออกแบบ road map สู่ความสำเร็จได้ หบุนจึงเป็นเรื่องของการใช้ปัญญา และจะใช้ปัญญาได้ผู้บริหารคนนั้นต้องมีปัญญา ต้องไม่ยืมจมูกคนอื่นหายใจ แม้จะมีลูกน้องแต่ก็ต้องรู้จักบริหารจัดการลูกน้อง และสามารถทำงานแทนลูกน้องได้ จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้บริหารที่แท้จริง ที่ไม่ใช่ผู้บริหารที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

  จะมีกี่คนที่เก่งทั้งบู้และหบุน ถ้าคิดดีดีบู้และหบุนอาจเป็นเรื่องของสันดานก็ว่าได้ ซึ่งสันดานแปลว่าการสืบต่อ ผู้บริหารบางคนสืบต่อความคิดความเชื่อที่ไม่ใช่ความคิดความเชื่อของผู้บริหารที่ดี เป็นความคิดความเชื่อที่เกิดจากความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเอง รวมถึงสืบต่อมาจากความขี้เกียจของตัวเอง ทำให้ไม่มีดีเอ็นเอที่จะสร้างบู้และหบุนให้เกิดขึ้น แบบนี้บริหารธุรกิจให้ตายก็มีแต่ความล้มเหลว วันวันได้แต่วางฟอร์มกล่อมจิตใจตัวเองว่าตัวเองเก่งเป็นนักบริหารที่ดี แต่ที่ไหนได้เป็นได้แค่คางคกขึ้นวอ ที่ดูน่าขยะแขยงในสายตาของพนักงานทุกคน