ได้คุยกับอาจารย์แล้วผมได้ข้อคิดที่ดีดีเยอะ

  ยามเย็นของผมมันไม่ได้สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น ผมทำงานมาตั้งแต่จบมหาวิทยาลัย เสียสละยอมไม่เดินไปตามความฝัน มุ่งมั่นช่วยกิจการของครอบครัวที่ในวันนั้นดูจะไม่มีอนาคตในสายตาใครใคร อาจารย์คงรู้ว่าสินค้าตัวนี้เมื่อตอนอาจารย์ยังเป็นเด็กไม่มีใครสนับสนุนให้กินกัน แถมยังมีข่าวในทางที่ไม่ดีว่าเด็กไม่ควรกิน แต่ในวันนี้มีงานวิจัยเกิดขึ้นมากมายสนับสนุนว่าสินค้าตัวนี้มีประโยชน์ต่อร่างกาย และคนทั้งประเทศก็นิยมกินกัน

  ประโยคที่ว่า “ ความอดทนมีรสขมแต่ผลของมันมีรสหวาน” เป็นความจริงครับ เมื่ออดทนกับอะไรมานานได้ที่ สิ่งนั้นจะตอบแทนความอดทนให้กับเรา ทำให้เราเป็นที่แตกต่างในสายตาใครต่อใคร โดยเฉพาะคนที่มองข้ามกิจการนี้เมื่อหลายสิบปีก่อน แล้วมาวันหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนก่อนที่ผมจะเจอเธอ มีคดีฟ้องร้องเกิดขึ้นกับผม ผู้ถือหุ้นที่เสียชีวิตไปแล้ว แล้วหุ้นนั้นถูกจัดการโดยผู้จัดการมรดกนำความมาฟ้องผมในฐานะกรรมการบริษัท ว่ายักยอกเงินของบริษัท และฟ้องผมในข้อหาค้าแข่งเป็นคดีอาญาตามมาตรา 353

  มันก็เป็นอย่างที่อาจารย์ว่า กฎหมายบ้านเราเป็นกฎหมายที่กล่าวโทษ ใครจะกล่าวโทษใครก็ได้ สุดท้ายศาลก็ต้องสั่งว่าความจริงคือเช่นไร ซึ่งความจริงนั้นอาจไม่จริงก็ได้ อย่างเรื่องของผม เมื่อผมเข้ามาดำเนินการในบริษัทที่ไม่มีใครสนใจ ตอนนั้นผมมุ่งมั่นที่จะพลิกฟื้นกิจการ ไม่ได้มีความรู้ความเข้าใจด้านบัญชีและการเงิน วันทั้งวันได้แต่วิ่งหาเงินจนวุ่นเพราะบริษัทไม่มีเงินทุนมากพอยามที่กิจการมันเริ่มดีขึ้น มันเหมือนเด็กเริ่มโตที่กินเก่ง สิ้นเดือนต้องจ่ายดอกเบี้ยให้กับนายทุนที่ผมไปหยิบยืมเงินมา ผมยอมรับว่าผมบริหารการเงินของบริษัทไม่ดี เงินของบริษัทผมมีนำมาใช้ส่วนตัวบ้าง แต่ผมก็จดเอาไว้แล้วทำการคืนบริษัท มันอาจจะไม่ได้เป๊ะ 100% แต่ถ้าดูเจตนาของผมแล้วผมมีเจตนาที่ดี ต้องการให้บริษัทเติบโต อย่างเวลาเพิ่มทุนตลอดหลายสิบปี ผมเพิ่มทุนให้กับผู้ถือหุ้นเดิมทุกคนรักษาสัดส่วนของพวกเขาที่เท่าเดิมมาโดยตลอด สาเหตุที่ผมทำเช่นนี้เป็นเพราะพ่อผมสอนว่า ทำอะไรก็ตามต้องซื่อสัตย์ ต้องไม่โกงคน แต่ความซื่อสัตย์ที่มีหลักฐานการกระทำความผิด แม้มีการเอาเงินมาคืนบริษัทก็ถือว่าทำผิด ผมโชคดีที่ได้ต่อสู้คดีมาแล้วศาลชั้นต้นไปจนถึงศาลอุทธรณ์ได้ตัดสินว่าผมไม่ได้กระทำความผิด ตอนนี้เหลืออีกแค่ศาลเดียวคือศาลฎีกา หากศาลฎีกาบอกว่าผมไม่ผิด ผมคงจะมีความสุขมาก

  ส่วนเรื่องของเธอที่ขอให้อาจารย์ช่วยดูแลเรื่องพินัยกรรมฝ่ายเมืองให้ ผมก็ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว ผมได้โอนบ้านพร้อมที่ดินที่อยู่ในปัจจุบันมูลค่า 150 ล้านให้กับเธอ ผมหวังว่าถ้าผมเป็นอะไรไป เธอและลูกของผมจะได้ไม่ลำบาก

  การพบเจอความรักต่างวัยก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่าย แต่ถ้าฝ่ายหนึ่งยอม ทำความเข้าใจว่าทุกคนต้องเรียนรู้ จะให้เขารู้อย่างที่เรารู้มันย่อมเป็นไปไม่ได้ คนอายุ 60 กับคนอายุไม่ถึง 30 มันต้องรู้ต่างกันแน่นอน เรื่องนี้ผมเข้าใจ ผมจึงยินดีให้เธอเรียนรู้ อย่างเงิน 10 ล้านบาท ถ้าสามารถสอนให้เธอรู้และมีปัญญา แค่รู้ว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด ดังนั้นจงอย่าเชื่อมั่นความคิดของตัวเอง ผมว่าถ้าเธอรู้แค่นี้ชีวิตของเธอก็มีเกาะป้องกันความผิดพลาดได้ กิจการร้านกาแฟที่เธออยากแข่งกับอเมซอน มาวันนี้ก็ปิดกิจการไปเรียบร้อยแล้วครับอาจารย์ ทุกๆวันเธอยุ่งกับเรื่องลูก ผมได้ลูกชายครับ ผมอยากอยู่ให้นานที่สุดเพื่อจะได้ส่งต่อกิจการให้ลูกชายคนเดียวคนนี้ได้ดูแล

  ชีวิตคนนี้ไม่แน่นอนครับ ข่าวดีของศาลอุทธรณ์ที่ตัดสินว่าผมไม่ผิดทำให้ผมรอดจากคุกมาได้ และในวันที่ศาลอุทธรณ์ตัดสิน ก็เป็นวันเดียวกับที่ผมได้รับข่าวจากโรงพยาบาลที่รักษามะเร็งกล่องเสียงผม ว่าไม่พบเชื้อมะเร็งในร่างกายอีกแล้ว ผมเหลือแค่ตรวจติดตามทุกรอบหกเดือน ยามฟ้าเปิดฟ้าสวยงามเหลือเกินครับ ถ้าผมไม่ได้ทำธุรกิจมาก่อน ที่ทำให้ผมมีประสบการณ์ย่ำอยู่กับกับความทุกข์ แบบทุกข์แล้วก็ยังต้องทำงาน ผมคงรับมือกับสถานการเลวร้ายที่ผมเจอมาไม่ได้ครับ แต่มาคิดคิดผมก็ยังโชคดีที่ได้เจอเธอ แทนที่ในวันที่ผมไม่มีใครผมก็ยังมีเธอ

  ลูกชายของผมตอนนี้อายุได้สามเดือนแล้ว ถ้าอาจารย์ผ่านมาแถวบ้านผม เวลาที่อาจารย์เอารถไปเข้าศูนย์ ผมอยากให้อาจารย์แวะมา ได้คุยกับอาจารย์แล้วผมได้ข้อคิดที่ดีดีเยอะ ***อ่านต่อตอน 5