นึกถึงมรณานุสติ

  กฎของนิวตันที่บอกว่าวัตถุจะเดินทางไปข้างหน้าได้ต้องทิ้งบางสิ่งเอาไว้ข้างหลัง เปรียบเหมือนการแก้ปัญหาการทำธุรกิจ ถ้าจะแก้ปัญหาสำเร็จต้องกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง ทิ้งความคุ้นชินเดิมเอาไว้ข้างหลัง อาการหน้าใหญ่ แพ้ไม่ได้ กลัวคนอื่นต่อว่า ต้องเอาเอาชนะให้ได้ ต้องตื่นรู้ว่ายามที่เรากำลังจะหมดลมหายใจ เราไม่เคยสนเรื่องอะไร อาการต้องรักษาหน้าไม่มีอยู่ในความคิด ขอแค่ให้รอดกลับมามีชีวิตอยู่ก็พอ

  มรณานุสติเป็นเรื่องที่สามารถจะเอาชนะอาการหน้าใหญ่และชนะอาการหลงทั้งปวงได้ คนที่จมไม่ลง คนที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้อยู่บ้านคฤหาสน์มาอยู่บ้านเดียว หรืออยู่บ้านเดียวมาอยู่บ้านทาวน์เฮาส์ทำใจไม่ได้ ลูกต้องเรียนโรงเรียนนานาชาติเปลี่ยนมาเป็นเรียนโรงเรียนวัดที่มีชื่อเสียงไม่สามารถรับได้ มันอายไม่รู้จะอายอย่างไร และมันเสียหน้าเพราะต้องพ่ายแพ้ให้กับที่กำลังรอยิ้มเยาะอยู่

  คนที่ไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แต่ยังบริหารจัดการธุรกิจอยู่ กำลังพาเรือแล่นฝ่าพายุที่รุนแรง เปรียบเสมือนกัปตันที่ใจไม่มีอาการเสียสละ ยังคงคิดถึงแต่ตัวเองเป็นใหญ่ ครอบครัวตัวเองเป็นใหญ่ ไม่ได้คิดถึงทุกคนบนเรือ เพราะความคิดถึงแต่ตัวเองนี่แหละจึงทำให้การแก้ปัญหาไม่ประสบความสำเร็จ แต่จะมีกี่คนรู้ว่าตัวเองนั้นเป็นคนเห็นแก่ตัว

  การไม่รู้จักตัวเองแต่คิดว่ารู้จักตัวเอง เชื่อมั่นในความคิดของตัวเองพาคนไปสู่หายนะมานับไม่ถ้วนแล้ว วินาทีสุดท้ายจะมารู้ตัวตอนที่ยืนอยู่ที่ขอบเหว แล้วรู้ว่าตัวเองเดินต่อไปไม่ได้ ต้องเดินย้อนกลับไปสถานเดียว ถ้าหากไม่ยอมเดินทางรอดคงไม่มี

  ธรรมะของพระพุทธเจ้าเรื่องการละความโลภโกรธหลงที่สร้างให้เกิดปัญญา หากคนบริหารธุรกิจเป็นคนที่ไม่ได้ใส่ใจธรรมะ โอกาสที่จะเกิดปัญญาในยามคับขันเป็นเรื่องที่ยากมาก สาเหตุเพราะความหลงนั้นขัดขวางตามที่กล่าวไปข้างต้น ทำให้ปัญญาไม่เกิด แถมความหลงนั้นยังเปิดประตูบานใหญ่ล่อให้ไปสู่การคิดผิดการตัดสินใจผิด สร้างปัญหาให้ใหญ่โตขึ้น เหมือนด้ายที่ถูกพันหลายทบพันไปพันมาจนกลายเป็นปมเชือกที่สุดท้ายจะแก้เชือกหากไม่มีวาสนาก็แก้ไม่ได้  ทางออกจึงไม่มีและจะไม่มีวันมีตราบใดที่ความหลงยังไม่ถูกจัดการ

  มีใครบ้างที่อยู่ในสถานการณ์นี้ ให้นึกถึงมรณานุสติยามที่ลมหายใจจะจากไป มีคนจับเราแก้ผ้าเรายังไม่สน คงไม่ต้องรอให้ถึงวันนั้น วันที่มารู้ความจริงว่าเราไม่น่าโง่เลย ถ้าไม่โง่ปัญหาจบลงแล้ว