ผู้นำที่ดี เริ่มจากตัวเองก่อน

  เรื่องที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างความรู้สึกในใจว่า ฉันโชคดี มีความสุข ไม่ได้มีอะไรที่จะสร้างความเสียหาย มาวันหนึ่งความจริงปรากฏว่า เรื่องตรงกันข้ามกับความรู้สึกได้เกิดขึ้น ฉันคิดผิดไปหมด เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับทุกคน มันสอนให้อย่าเชื่อความคิดของตัวเอง แต่ก็มีบางคนที่กว่าจะไม่เชื่อความคิดของตัวเองก็ผิดพลาดแบบเดิม โดนความคิดของตัวเองเล่นงาน พาลให้หลงผิดไปโทษผู้อื่นไม่ยอมโทษตัวเองว่า ตัวเองไม่มีความรู้ความเข้าใจต่อโลก ชีวิต และผู้คนอย่างดีพอ

  การตระหนักรู้โทษภัยของความคิดที่หลงผิด ได้ทำให้คนนั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ทุกผลลัพธ์ของการกระทำของตัวเองจะไม่มีวันไปโทษหรือโยนความผิดให้ใคร นอกจากโทษตัวเองเท่านั้น

  คนที่โทษตัวเองจึงเป็นคนที่สามารถจะปรับปรุงชีวิตให้ดีขึ้นได้ เพราะการโทษตัวเองในลักษณะเช่นนี้ คือการยอมให้ตัวเองได้กลับมาเริ่มต้นใหม่ แบบไม่กระทำไม่คิดแบบเดิม แล้วใช้ความรู้ที่ได้จากการคิดผิดทำผิดในครั้งอดีตเอามาเป็นทุนสร้างความสำเร็จในวันนี้ ผิดกับคนที่ไม่ตระหนักว่าตัวเองทำผิดซ้ำซาก คนแบบนี้มักจะโทษผู้อื่น ไม่ค่อยชอบโทษตัวเอง คนโทษผู้อื่นจึงพัฒนาได้ยาก และความสำเร็จก็จะไกลห่าง บริวารที่อยู่ด้วยก็เป็นพิษ พัฒนาได้ยากจนถึงพัฒนาไม่ได้ เพราะผู้นำมีความหลงตน ไม่รู้ทางที่ถูกต้องว่า ต้องกระทำเช่นไร?

  ผู้นำที่ดีจึงต้องเริ่มสร้างจากตัวเองก่อน ย้อนคิดทบทวนความไม่สำเร็จที่ผ่านมา จะทำให้รู้ว่าเพราะอะไร เพราะใครคือต้นเหตุ สุดท้ายจะพบคำตอบว่า เพราะตัวเองทั้งนั้น คิดผิด พูดผิด ตัดสินใจผิด กระทำผิด ไม่จริงใจ และอีกมากมายหลายเรื่องมาจากคุณงามความดีในใจที่ชำรุดนั่นเอง