การพูด เรื่องที่ทุกคนมองข้าม

  "เรียน รู้ ดู เห็น ปฏิบัติ ขาดปฏิบัติไม่ใช่การศึกษา" ประโยคนี้ได้มาจากคำสอนของท่านอาจารย์พุทธทาส ตอนนั้นวัยไม่ถึงสามสิบ เกิดความสะท้อนใจว่า เราเองก็ชอบพูดชอบวิจารณ์ทั้งที่ไม่เคยลงมือปฏิบัติ เป็นการเสนอแนะแบบใช้ความคิดที่มาจากสมอง

  สาเหตุที่สะท้อนใจเพราะตอนนั้นตั้งบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว เริ่มพบเจอเหตุการณ์การพูดกับทำจริงมันเป็นคนละเรื่องกัน พูดนั้นง่าย ทำนั้นยาก เลยได้เรียนรู้ว่า คนจริงจะไม่ค่อยพูด คนไม่จริงจะพูดพล่าม พูดไปเรื่อย ตัวเองฝีมือทุกเรื่อง

  การสะกิดใจเรื่องวาจา การใช้ปากสื่อสาร ภายใต้การศึกษาที่สูง ที่สามารถเรียบเรียงคำได้ดี ใช้เหตุผลได้ดี มันสามารถพูดผิดให้เป็นถูกได้ คนพูดไม่เก่งเท่า ถูกอย่างไรก็จะกลายเป็นคนแพ้ นี่เองที่การพูดเป็นอันตรายต่อความสำเร็จและการบรรลุธรรม พระพุทธเจ้าจึงบัญญัติมรรคมีองค์แปดข้อเรื่องว่าวาจาชอบเป็นหนึ่งในแปดข้อด้วย

  จึงเกิดสะท้อนใจขบคิดเรื่องประโยชน์จากการพูดมาตลอดระหว่างการทำธุรกิจ ว่าถ้าคนพูดฉลาด ไม่โง่ มีปัญญาต้องเงียบ พูดเท่าที่จำเป็น และต้องพูดวาจาแบบนี้เท่านั้น

1. ไม่พูดเท็จ (มุสาวาท)

2. ไม่พูดส่อเสียด (ปิสุณาวาท)

3. ไม่พูดคำหยาบ (ผรุสวาท) และ

4. ไม่พูดเพ้อเจ้อ (สัมผัปปลาป)

  ถ้าจะมีการขยายความการพูดที่เป็นวาจาชอบ

  พูดจริง (สัจจะ) : พูดข้อมูลถูกต้อง มีหลักฐาน ไม่ปั้นแต่งเรื่อง

  พูดเชื่อมความสามัคคี : พูดสมานฉันท์ ไม่พูดให้คนแตกแยกกัน

  พูดสุภาพ : ใช้ถ้อยคำอ่อนหวาน ไพเราะ ชวนรักใคร่

  พูดมีประโยชน์ : พูดคุยเรื่องสร้างสรรค์ พูดตรงกาลเทศะ

  ไม่พูดเอาสนุก เอามันส์ เอาตลกที่ไม่ก่อประโยชน์ต่อตนเองและผู้อื่น

  กาลเวลาเลื่อนของมันไปจนล่วงเลยมาครบสามสิบปีพอดี ซึ้งลงลึกในความรู้สึกว่า “คนที่จะมีสัมมาวาจาได้ ต้องเป็นคนมีสติมาก มีสมาธิด้วย มีสัมมาทิฏฐิเข้าใจคนที่จะพูดด้วยว่ามีระดับความเข้าใจ (ปัญญา) ถึงขั้นไหน กรณีที่ยังไม่ถึงขั้นที่จะเข้าใจอะไรๆได้ ต้องปล่อยผ่าน ไม่ต้องเสียเวลาไปพูดด้วย รอจนกว่าเมื่อเขาพร้อมจึงค่อยเสียเวลา

  แค่เรื่องการพูดเรื่องเดียว ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นมากมาย ถ้าไม่ได้มาทำธุรกิจ ยุ่งอยู่กับเรื่องคนทุกวัน เรื่องที่ทุกคนมองข้ามเรื่องการพูดว่าเป็นเรื่องไม่สำคัญ คงไม่แจ่มแจ้งในจิตว่า แท้จริงแล้วมันเป็นเรื่องโคตรใหญ่มากๆๆๆๆๆ