สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 13

  วันนี้ฉันเขียนตัวอักษรทั้งวัน เขียนมาตั้งแต่เมื่อวาน กะว่าใกล้เที่ยงคืนจะเขียนให้เสร็จ แต่ก็ล้าหมดพลัง ครั้นเติมพลังด้วยการนอน ตีห้าปากกาก็ถูกหยิบมาขีดเขียน ร่างสัญญาให้ลูกค้าคนอ่านหนังสือของฉัน

  จริงๆ ฉันไม่ได้เรียนกฎหมาย แต่มาตั้งบริษัทกฎหมายเมื่อปี 2542 คลุกอยู่กับลูกน้องที่เป็นทนายความ เรียนรู้กฎหมายจากตำรา จากลูกน้อง จากจิตวิญญาณเจ้าของ ที่เข้าใจหลักการของความถูกต้อง ที่หลักการนี้ทำให้เรียนรู้ว่า อะไรคืออะไรในวิชาชีพของนักกฎหมาย

  การร่างสัญญาร่วมทุน นำไปเสนอให้ผู้ร่วมทุน ที่เป็นกรรมการบริษัทมหาชน มีทุนหลักพันล้านเมื่อปี 2538 เป็นอะไรที่วันนี้ยังภูมิใจว่า ฉันทำได้ และทำสำเร็จได้ลงนามกัน ลูกค้าชื่ออ้อยก็พอใจ ฉันก็พอใจ แต่ที่เกินกว่าความพอใจ คือเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันแบบไม่คาดฝันในปี 2538 มันเป็นยิ่งกว่าความฝัน เมื่ออ้อยไม่จ่ายเงินค่าที่ปรึกษาสามแสนบาท แต่ฉันไม่ทิ้งงาน เดินงานทำงานต่อจนจบ พอผู้ร่วมทุนรู้ความจริงนี้ เขาได้ซักถามฉันว่า ”ทำไมคุณยังทำงานต่อ“

  เหตุผลของการทำงานต่อ ฉันเล่าไปแล้วว่า ฉันรักคน สงสารคน แม้ฉันจะไม่มี แต่ฉันจะไม่เอาข้ออ้างของตัวเองไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร ฉันลำบากมาจนชิน แค่ข้ามคืนฉันก็มีพลังฟื้นขึ้นมา มันเป็นเพราะแม่สอนเรื่องให้โทษตัวเองเป็นสำคัญ แล้วฉันก็ติดมาจนถึงอายุเกือบ 60 ในวันนี้

  วันนั้นฉันไม่รู้หรอกว่า เงินล้านเป็นอย่างไร แต่จู่ๆ ฉันก็ได้จับเช็คเงินสดที่เขียนว่า หนึ่งล้านห้าแสนบาทจากผู้ร่วมทุน ค่ำคืนนั้นน้ำตาแห่งความปีติก็ไหล คนแปลกหน้าที่ไม่ใช่ลูกค้ามาให้เงินฉัน ให้ฉันเอาไปทำทุน เพราะรู้ว่าลูกค้าไม่ให้ค่าที่ปรึกษา ทั้งๆที่ต้องให้

  ถ้าฉันเกี่ยงงอนไม่ทำงานต่อในขณะที่ไม่ได้เงิน ฉันคงไม่มีวันนี้ วันที่บริษัทฉันอายุ 30 ปีในปีนี้ (2568)

17/3/68