สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 16

  เวลาไม่มีจะกินมันไม่มีจริงๆ ทุกวันมีท้องฟ้าเป็นสีดำ มีครอบครัวที่ลุกเป็นไฟ มีความรับผิดชอบที่เราเป็นผู้ทำลายในสายตาคนอื่น ทั้งที่จริงๆแล้วเราอยากสร้างครอบครัวเพราะเราอยากให้ทุกคนสบาย การดิ้นรนแบบเสี่ยงตายถ้าไม่มีคนที่เรารัก เราจะทำไปทำไม คนเราจะทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ต้องมีคนรักที่ถึงขั้นตายแทนพวกเขาได้ และฉันก็พบคนที่ฉันรักมากที่สุดที่ไม่ดูถูกฉัน เอาใจช่วยฉัน อยากให้ฉันประสบความสำเร็จทุกลมหายใจเข้าออก ไม่เคยสบประมาทฉัน ไม่ดูแคลนฉัน ไม่เชื่อว่าฉันจะทำไม่ได้ นั่นคือแม่

  ตอนนั้นฉันกู้เงินนอกระบบดอกเบี้ยร้อยละ 3 ต่อเดือนเกือบครึ่งล้านแล้ว หนึ่งปีที่หาลูกค้าได้แค่อ้อยรายเดียว แล้วกลับเบี้ยวไม่จ่ายค่าความสำเร็จ ครั้นได้คุยกับผู้ร่วมทุน คุยมาจนถึงจุดที่พี่เขาถามว่า แล้วคุณต้องใช้เงินลงทุนอีกเท่าไร ฉันตอบไปว่าอีก 1.5 ล้านบาท เพราะค่าพิมพ์ก็มีห้าแสนบาทแล้ว และยังมีค่าใช้ได้่ายอื่นๆอีก หนังสือน่าจะเสร็จภายในสามเดือน พันกว่าหน้า

  สามสิบปีตอนนั้นใกล้จะปลายปี 2538 ลมหนาวพัดแรง ก่อนจากออฟฟิศของพี่เขา ฉันเอ่ยปากชวนพี่มาร่วมงานวันปีใหม่ของ FPM จัดกันแบบง่ายๆที่แดรี่ควีนตรงข้ามมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ฉันไม่เคิดหรอกว่าพี่เขาจะมา แต่ใกล้จะสองทุ่มพี่เขามาจริง

  แสงจากรถเบ็นซ์มาจอดที่หน้าซุ้มที่ฉันและพนักงานสองคนนั่งกินดื่มกัน ฉันหันไปมองรถและเมื่อไฟรถดับลง ฉันเห็นพี่เขาเดินลงจากรถ ฉันรีบเดินไปหา แล้วบอกทุกคนให้เงียบอยู่ในอาการสำรวม พี่เขามาร่วมงานปีใหม่บริษัทฉันที่มีพนักงานรวมฉันด้วยแค่สามคน

  บนโต๊ะอาหาร พี่เขาดื่มแต่น้ำเปล่า ไม่ทานอะไรเลย เล่นเอาพวกฉันเกร็ง และเมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงสามสิบนาที พี่เขาก็บอกว่าจะกลับแล้วพร้อมเอาเอาซองขาวออกมาถือในมือยื่นมาให้ฉัน ฉันยังอยู่ในอาการงง รับซองเอาไว้แล้วยกมือไหว้พี่เขาเพื่อกล่าวคำลา ในใจอยากรู้ว่าในซองมีอะไร

  บรรยากาศกลับมาเป็นปกติ ฉันแอบเปิดซองขาวอย่างเงียบๆ ไม่ให้ใครเห็น ในซองคือเช็คเงินสดเขียนว่า 1,500,000 บาท แล้วน้ำตาฉันก็ไหลออกมา มันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ อ้อยไม่จ่ายค่าความสำเร็จสามแสน แต่พี่เขาจ่ายให้แทนล้านห้า โลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ สิ่งที่คิดว่าต้องได้กลับไม่ได้ สิ่งที่ไม่คิดหวังกลับได้ ถ้าวันที่อ้อยไม่จ่ายค่าความสำเร็จแล้วเลิกทำงาน คงไม่ได้โชคดีได้เงินจากพี่เขา

  มันเป็นค่ำคืนที่ความหวังเบ่งบาน หนังสือเล่มละ 1,500 บาทของฉันจะออกมาในอีกไม่เกินสามเดือน ฉันจะเขียนทุกวัน เขียนทั้งวันทั้งคืน เขียนให้โลกรู้ว่า ไอ้ชายทำได้ โลโก้ตราช้างจะมาแปะที่สันปก หน้าปกจะมีชื่อศาสตราจารย์ หรือไม่ก็รองศาสตราจารย์มาร่วมเขียนกับฉัน

  1/4/68