สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 2

  การไม่มีเงินไม่ใช่ข้อจำกัด แต่การหาวิธีหาเงินต่างหากได้กลายเป็นข้อจำกัด ถ้าหาเงินไม่ได้ บริษัทก็เกิดขึ้นไม่ได้ ต้องหาหุ้นส่วนระดมทุน จะได้มีเงินเอามาจ่ายเงินเดือนให้ฉัน แลกกับการทำงานให้กับบริษัทอย่างเต็มที่ ฉันต้องรอดก่อน บริษัทจึงจะรอด

  โครงการตั้งบริษัทที่ปรึกษารับเขียนแผนธุรกิจ ใครจะกู้เงิน ระดมทุน ขายกิจการ บอกฉันได้เลย ฉันจะเขียนแผนธุรกิจ แล้วเอาแผนธุรกิจไปเร่ หาธนาคารปล่อยเงินกู้ หานายทุนมาใส่เงิน เกิดเป็นความสำเร็จที่ลูกค้ามีรอยยิ้ม แล้วฉันจะมีเงิน บริษัทจะมีเงิน

  บริษัทที่ปรึกษาในยุคสามสิบปีก่อน พูดไปก็มีแต่คนหัวเราะเยาะ เจ้าของบริษัทอายุ 26 ปี เป็นเด็กเมื่อวานซืนใครจะเชื่อถือ มันยังมีกลิ่นน้ำนมเวลาพูดอธิบายออกจากปาก อายุอานามก็เท่ากับลูกของลูกค้า จะฝากผีฝากไข้จะปลอดภัย? ลูกข้ายังพูดจาไม่รู้เรื่อง อายุเท่าฉัน ลูกค้าคงคิดแต่ตอนนั้นฉันไม่เคยคิดเลยว่า ฉันจะไม่น่าเชื่อถือ

  การระดมทุนของฉันเป็นไปด้วยความยากลำบาก แต่สุดท้ายก็สำเร็จแบบกระท่อนกระแท่น ได้เงินจ่ายเงินเดือนตัวเองซัก 3-4 เดือน หมดแล้วค่อยว่ากันใหม่ ภาวะไปตายเอาดาบหน้าเกิดขึ้นตลอดเวลา ฉันกลับไม่กลัว ขอไปตายเอาดาบหน้า อยู่และมีชีวิตแบบวันต่อวัน เดินไปทีละก้าว ทีละก้าว

  ฉันจำได้ว่า พระดังแถวถนนพระราม 2 ซึ่งวันนี้ก็ยังดังอยู่ พูดบอกฉันว่า ดวงฉันไม่ดีในปี 2538 ถ้าฝืนตั้งบริษัทจะไปไม่รอด จะเจ๊ง จะไม่สำเร็จ ขอให้เลื่อนการลาออกจากการเป็นลูกจ้างออกไป ปีหน้าค่อยเปิดบริษัท ทำให้ว่าที่หุ้นส่วนคนที่บังคับฉันไปหาพระรูปนี้ เลิกหุ้นกับฉัน ฉันยังจำได้ว่า ว่าที่หุ้นส่วนมาคุยกับฉันว่า เมื่อดวงไม่ดีก็อย่าฝืน มันปฏิเสธการลงหุ้นในบริษัท คืนนั้นฉันขมขื่นเหลือประมาณ มันเป็นหน้าที่ของพระเหรอ พระควรดูดวงเหรอ? พระทำไมรู้อนาคต ทายอนาคตได้ ทำไมพระไม่ให้กำลังใจฉันว่า สู้เถอะเจ๊งไม่เป็นไร ไปเถอะ ไปให้สุดชะตากรรม แม้ไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร

  ใจที่ขมขื่นในวันนั้น ทำให้ฉันเริ่มหาคำตอบกับชีวิตว่า ศาสนาพุทธที่ถูกต้องคืออะไรกันแน่ ในวันนั้นฉันยังไม่เจอคำสอนของท่านพุทธทาส