วิทยาทาน ธรรมทาน

  การให้ความรู้ (วิทยาทาน) และการให้ธรรมะ (ธรรมทาน) ถือเป็นทานที่ยิ่งใหญ่และประเสริฐกว่าอามิสทาน (การให้สิ่งของ) เพราะช่วยส่งเสริมปัญญา แก้ไขความเห็นผิด และสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา บุญที่เกิดจากธรรมทานช่วยลดความตระหนี่ จิตใจผ่องใส ส่งผลให้เป็นผู้มีสติปัญญาดีและเข้าถึงทางแห่งความสุข

  เมื่อรู้เช่นนี้ ทุกวันจึงเป็นการทำบุญได้ถ้าเล่าเรื่องที่เป็นประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น เล่าความรู้จริงที่จะไม่เปลี่ยนไปตามเวลาให้คนรุ่นหลังได้ศึกษา เพื่อให้พวกเขาไม่ต้องเดินหลงทางแบบที่เราเคยหลงทางมา เพราะการหลงทาง บางคนอาจหายไปเลยไม่ได้กลับมา

  หนึ่งวันมี 24 ชั่วโมง เวลานั้นเหลือมากพอที่จะขีดเขียนอะไรที่เป็นประโยชน์ ถ้าไม่สนใจว่าต้องแคร์ตัวอักษรว่าจะเขียนออกมาดี? การเขียนย่อมเกิดขึ้นได้ง่ายๆ เพราะเขียนเพื่อให้ แต่ถ้ากังวลว่าจะมีคนว่าว่าเขียนไม่ได้เรื่อง เขียนไม่ดีเลย นั่นเป็นการเขียนเพื่อที่ผู้เขียนจะได้รับ เป็นเรื่องของการหวังผลให้ผู้เขียนได้ ผู้เขียนจึงกลัว วิตกกังวลว่าการเขียนจะส่งผลลบต่อตัวเอง จิตที่เห็นเช่นนี้คือจิตที่ยังมีตัวมีตนอยู่มาก จะไม่มีทางทำบุญด้วยการให้ความรู้คนได้

  แค่ภาวนาในใจว่า ทุกวันฉันจะเขียนเพื่อทำบุญ ส่งบุญไปให้พ่อให้แม่ให้สัตว์ ให้คนรักที่จากไป เพื่อให้พวกเขาได้รับส่วนบุญทุกวัน จะทำให้เกิดการเห็นว่าแท้จริงแล้วจิตใจของเราเป็นเช่นไร? พอเห็นแล้วรีบแก้ไข จะได้ไม่ถูกความไม่รู้เล่นงานเอา ความไม่รู้ว่าเรามีตัวมีตน เรากลัวว่าเราจะเขียนได้ไม่ดี

  ความไม่รู้นี้กั้นขวางความสำเร็จในหน้าที่การงาน ในการดำเนินชีวิต พาให้คนที่มีความสามารถแต่มีม่านหมอกของความไม่รู้บดบังอยู่ เป็นเจ้าสาวที่กลัวฝนอยู่อย่างนั้น ชีวิตจึงเหมือนเดิมชั่วนาตาปี ติดหล่มไปเจริญรุ่งเรืองแบบที่ควรจะเป็นไม่ได้