สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 15

  โลโก้ตราช้างปูนซิเมนต์ไทย คุณจะเอามาแปะสันปกหนังสืออย่างไร? ลองเล่าให้ผมฟังหน่อย องค์กรระดับประเทศจะยอมเอาโลโก้บริษัทมาติดบนสันปกหนังสือเล่มแรกของคุณเหรอ? ฉันตอบไปว่า ฉันรู้ว่ายาก แต่ถ้าฉันบอกว่า หนังสือที่ฉันจะเขียนมันเด่นสุดๆ แบบราคาแพงที่สุดนับตั้งแต่มีประเทศไทยมา ราคา 1,500 บาท ปูนซิเมนต์ไทยคงอยากคุยด้วย ตอนนั้นทองคำบาทละก็เท่ากับหนังสือฉัน ปี 2538 จึงเป็นปีแห่งความบ้าของฉันในวัยก่อนอายุ 30 มาวันนี้ฉันก็เริ่มถามตัวเองเหมือนกันว่า ที่ฉันเขียนหนังสือเล่มแรกในชีวิตตอนอายุ 26-28 แล้วตั้งราคาขาย 1,500 บาท เพื่อจะให้มันดังแบบไม่มีเงินเลย มีแต่ความฝันที่จะทลายข้อจำกัดที่เป็นไปไม่ได้ในทุกเรื่องอาจเป็นความไม่สบาย

  “ใครจะเชื่อคุณ เพราะคุณอายุแค่นี้ หนังสือไม่เคยเขียนซักเล่ม จู่ๆ จะมาเขียนหนังสือขายราคา 1,500 บาท แล้วไปชวนปูนซิเมนต์ไทยให้มาเป็นสปอนเซอร์มันจะเป็นไปได้อย่างไร?” คำถามที่ผู้ร่วมทุนถามกลับมาแบบน่าจะโคตรสงสัย ฉันตอบกลับไปว่า พี่ครับ ผมจะไปหาอาจารย์ผมที่ผมเรียนป.โท คณะเศรษฐศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ และอาจารย์ที่ผมเรียนป.โท ที่คณะเศรษฐศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร์ ฉันจะไปเชิญให้ท่านใดท่านหนึ่งมาร่วมลงลายมือชื่อบนหน้าปกหนังสือ หน้าปกหนังสือราคา 1,500 บาท จะต้องมีระดับศาสตราจารย์ หรือรองศาสตราจารย์ขึ้นก่อน แล้วตามด้วยฉัน ถ้าฉันทำได้ โลโก้ตราช้างจะมาได้ไม่ยาก

  “แล้วตอนนี้คุณได้อาจารย์มาลงบนปกหนังสือรึยัง?” ฉันตอบไปว่ายังครับ หนังสือมีขนาด A4 มีจำนวนหน้าประมาณ 1,000 หน้า ขนาดความหนาเท่ากับสมุดหน้าเหลือง ผมกำลังจะเริ่มเขียนครับ

  การโต้ตอบที่เกิดขึ้นตามที่ฉันเขียนเล่าให้ฟัง ไม่มีอะไรดีเลย ไม่มีอะไรที่หนังสือจะเสร็จได้เลย หนังสือชื่อว่า คู่มือประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เขียนโดยคนที่ไม่เคยทำโครงการอสังหาริมทรัพย์มาก่อน อายุ 26 ปี มันบ้าไปแล้ว? แม้แต่ครอบครัวฉัน คนที่ฉันว่าพวกเขารักฉันยังว่า ฉันเสียสติ ปัญญามีปัญหาไปแล้ว

  ฉันเศร้าเป็นที่สุด ความฝันของฉันถูกเตะตัดขาโดยคนที่ฉันรักที่สุด คนที่ฉันรักที่สุดทุกคนดูถูกฉัน

  (ที่ฉันบอกว่า ตอนนี้จะเฉลยว่า 1.5 ล้าน ฉันได้มาอย่างไร? ฉันขอโทษ เรื่องราวที่ต้องเล่ามันมีเรื่องที่ฉันนึกขึ้นได้เพิ่ม จึงขอเลื่อนออกไป)

  22/3/68