อย่าลืมสัญญากับตัวเองแบบฉันด้วย

  ในครั้งที่ไปสุราษฎร์ธานี บอกคนขับรถตู้ให้พาไปที่เขาประสงค์หน่อย ที่เขาประสงค์จะมีทางขึ้นไปถ้ำใหญ่ ตรงทางขึ้นจะเป็นที่เก็บอังคารของท่านพุทธทาสตามพินัยกรรมที่ท่านได้เขียนเอาไว้ก่อนมรณภาพ ฉันอยากไปเห็นอยากไปกราบเพราะถ้าฉันไม่ได้พบคำสอนของท่านพุทธทาส วันนี้คงไม่มี

  ฉันตั้งบริษัทปี 2538 หลังจากท่านพุทธทาสมรณภาพไปได้ประมาณสองปี ช่วงที่ท่านป่วยอยู่ฉันรู้จักท่านจากข่าวทีวีที่ออกกันทุกช่อง ฉันเลยเกิดความสนใจว่าทำไมจึงมีผู้คนสนใจพระองค์นี้กันมาก จากวันนั้นฉันจึงเริ่มค้นว่าท่านคือใคร ท่านสอนอะไร ท่านเขียนหนังสืออะไร และทำไมท่านจึงมีชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนี้ เขียนพินัยกรรมอย่างห้ามสวดศพ ห้ามทำพิธีกรรมใดใดทั้งสิ้น มันโดนใจฉันไปเสียซะทุกเรื่อง ที่โดนใจเพราะก่อนหน้านั้นฉันไม่มีใจกับพระพุทธศาสนาเลย ศาสนาที่มีแต่พิธีกรรมแต่พอเจอท่านพุทธทาส ได้อ่านคำสอนเรื่องปฏิจจสมุปบาท เรื่องอิทัปปัจยตา เรื่องอตัมมยตา เรื่องไกวัลยธรรม ทำให้ฉันเกิดอาการหลงใหลไปกับคำสอนที่เป็นวิทยาศาสตร์ ทุกอย่างที่พาคนประสบความสำเร็จและบรรลุธรรมเป็นเรื่องเดียวกัน การทำงานคือการปฏิบัติธรรม ฆารวาสอยากจะรู้ธรรมก็ให้ไปออกเหงื่อเยอะเยอะ ดวงดีทุกวันเมื่อออกเหงื่อเมื่อทำงาน ฉันเองก็ไม่เชื่อดวงอยู่แล้วจึงพอใจและถูกใจมากๆ ที่จะได้มีโอกาสเหยียบดวงเอาไว้ใต้เท้า ฉันสามารถจะดวงดีทุกวันแค่เพียงฉันทำงานให้เยอะเยอะ การทำงานจะทำให้รู้จักธรรมขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งฉันว่ามันจริง

  ปี 2538 ฉันตั้งบริษัท fpmconsultant เป็นบริษัทที่ปรึกษาทางธุรกิจและการเงิน ใครจะขอเงินกู้ ใครจะขอระดมทุน ใครจะขอปรับปรุงโครงสร้างหนี้ ใครจะขอร่วมลงทุน เชิญเลยมาที่ฉันตอนนั้นฉันอายุประมาณ 26 ปี มีแต่คนสบประมาทว่าฉันมีอาการปัญญาอ่อน คนมีเงินคนทำธุรกิจเขาไม่มาว่าจ้างที่ปรึกษาที่เป็นเด็กอายุน้อยๆหรอก ลูกของเขาก็อายุเท่าฉัน ไม่รู้ไปเอาความคิดนี้มาจากไหน ปัญญาอ่อนสิ้นดี อยากหมดเนื้อหมดตัวอยากเจ๊งพูดแล้วไม่ฟังก็เชิญเลย

  ปี 2569 บริษัทฉันอายุครบ 30 ปีพอดี ที่มาถึงวันนี้ได้ก็เพราะคำสอนของท่านพุทธทาสที่ฉันระลึกนึกถึงในใจตลอดเวลา “ความพยายามของคนต้องมีอย่างสูงสุด ถึงขนาดต้องคิดว่าถ้าในโลกนี้มีพระอรหันต์ได้ เขาก็คน เราก็คน เขาเป็นได้ เราก็เป็นได้” ประกอบกับฉันมีอุบายที่บอกกับใจตัวเองตลอดเวลาว่า “ ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ จะขอฆ่าตัวตาย” คำมั่นสัญญานี้ฉันจะทำมันจริงๆ ไม่ใช่แค่ปากพล่อยในใจ จะอยู่ต่อไปทำไมถ้าต้องอยู่แบบยากจน เสียงข้างในกระซิบบอกฉันตลอดเวลาว่าฉันจะต้องเป็นคนมีเงิน มันกระซิบจนเกิดความรู้สึก และฉันก็ได้กำลังใจจากไอน์สไตน์ที่ฉันหยิบมาอ่านตลอดเวลาว่า “ ความรู้สึกคือตัวอย่างของความจริงที่จะเกิดขึ้นในอนาคต” ถ้าวันที่ฉันไม่มีจะกิน หมดเนื้อหมดตัว ต้องกู้เงินนอกระบบ แต่ฉันยังมีความรู้สึกว่ายังไงก็เป็นคนรวยแน่อยู่ในทุกลมหายใจเข้าออก อนาคตมันจะต้องเป็นจริงๆๆๆๆๆๆ ใครจะรู้ว่าก่อนจะมีเงินมากข้างบนจะต้องให้ฉันฉิบหายก่อน มันทำให้ฉันอดทนต่อสู้ท่ามกลางความยากลำบาก ค่อยค่อยแกะ ค่อยค่อยเดิน ค่อยค่อยคลำทาง ค่อยค่อยทำแบบไม่หลับไม่นอน

  เพราะคำมั่นสัญญาว่าถ้าทำไม่สำเร็จจะจัดการกับตัวเองจริงๆ มันเลยทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ วันนี้ถ้ามีใครถามฉันว่า ทำนู่นทำนี่ทำนั่นดีไหม ฉันจะตอบว่าถ้ายอมตายกับมันได้ ทำเลยเพราะมันจะสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ และอย่าลืมสัญญากับตัวเองแบบฉันด้วย

 8/9/69