เรื่องการโดนตั้งด้อยค่ารายการเงินจ่ายล่วงหน้าค่าสินค้า

  ลูกศิษย์ถามมาเกี่ยวกับเรื่องการโดนตั้งด้อยค่ารายการเงินจ่ายล่วงหน้าค่าสินค้าที่ถูกคนขายเบี้ยวไม่ส่งสินค้า แต่สุดท้ายคดีในศาลชั้นต้นลูกศิษย์ชนะ ศาลให้จำเลยชดใช้เป็นจำนวนเงิน 40 ล้านบาท ตอนนี้จำเลยอยู่ระหว่างยื่นอุทธรณ์และขอทุเลาการบังคับคดี ผมตอบสั้นสั้นไปดังนี้

  การยื่นอุทธรณ์ ทนายจะยื่นขอทุเลาการบังคับคดีไปด้วยครับ ศาลจะพิจารณาเรื่องการทุเลาการบังคับคดีก่อน กรณีเคสของจำเลยที่แพ้คดีแล้วมีคำพิพากษาให้ต้องชดใช้ค่าเสียหาย จะเกิดกระบวนการต่อสู้ในชั้นไต่สวนการขอทุเลาการบังคับคดี สุดท้ายเชื่อว่าศาลจะให้ทุเลาการบังคับคดี ภายใต้ข้อแม้ว่าต้องวางหลักประกันเท่ากับมูลค่าหนี้ตามคำพิพากษา การวางหลักประกันนั้นจะยึดได้ก็ต่อเมื่อคดีเสร็จสิ้นในชั้นฎีกา สามารถเอาเรื่องนี้ไปเป็นเหตุผลหนึ่งในการขอไม่ตั้งสำรองหนี้สูญ แต่กว่าจะรู้ผลว่ามีการวางหลักประกันหรือไม่ก็อีกสามเดือน เป็นขั้นต่ำ จึงไม่ทันการที่จะปิดการสอบบัญชีในเดือน 5 นี้

  ส่วนถ้าใช้งบการเงินของบริษัทจำเลยมาอ้างอิง สามารถดำเนินการได้แบบในครั้งที่ทำกับการสอบบัญชีปี 67 แต่ต้องเข้าใจว่าการฟ้องคดีของลูกศิษย์เกิดขึ้นในปี 68 ผู้สอบเลยยอมไม่ตั้งด้อยค่าแค่เพียงเปิดหมายเหตุประกอบงบการเงินเอาไว้เท่านั้น

  ชนะคดีเกิดขึ้นใน ปี 68 หากจะใช้งบของบริษัทจำเลยที่ผ่านการสอบบัญชี ปี 68 เอามาวิเคราะห์เพื่อชี้ให้เห็นว่าจำเลยมีฐานะทางการเงินที่สามารถรับผิดชอบกับหนี้ตามคำพิพากษาจำนวน 40 ล้านบาทได้ แต่ก็ต้องรองบการเงินของจำเลยปี 68 ว่าจะออกมาเป็นเช่นไร ก็จะไม่ทันการสอบบัญชีของผู้สอบบัญชีในปี 68 นี้ ที่มีแผนจะสอบให้เสร็จ ภายในเดือนห้านี้ และไม่รู้ว่าบริษัทจำเลยจะยื่นงบการเงินหรือไม่ *** ในความเห็นผมการตั้งด้อยค่าทั้งจำนวนก็เป็นเรื่องที่ตรงไปตรงมา แล้วถ้าหากในอนาคตเรียกเก็บเงินคืนกลับมาได้ ตัวเลขที่ตั้งด้อยค่าก็จะบวกกลับมา ผมจึงเห็นด้วยกับการตั้งด้อยค่ามากกว่า

  หลักคิดของผม การเริ่มต้นใหม่กับความจริงที่คิดวิเคราะห์แบบอนุรักษ์นิยม ที่ได้เอาความเสี่ยงต่างๆ มายอมรับ ผมมองว่าเป็นเรื่องของคนทำธุรกิจที่มีใจนักเลง อ้าอกรับความจริงอย่างเปิดเผย ทำให้เห็นแผลจากความผิดพลาดที่ตัวเองได้เป็นผู้ก่อ ไปไว้ใจซัพพลายเออร์ เชื่อว่าเขาเป็นคนดี แผลนี้ที่เห็นในงบการเงินตลอดเวลา จะเตือนสติให้ไม่ทำผิดซ้ำสอง และปรับปรุงตัวเป็นคนดี แบบดีตอนนี้เลย