ประโยคที่ว่าอยู่ให้เหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้าย

  ประโยคที่ว่าอยู่ให้เหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้าย ถ้าเอามาพิจารณาตรึกตรองให้ละเอียด จะคลายความทุกข์โศกไปได้เยอะ จะลดความวิตกกังวลลงไปได้มาก เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องที่ยึดเอามาเป็นเรื่องอาจไม่เหลืออยู่ในสมองเลย จิตใจจะโฟกัสกับการทำหน้าที่กับเวลาที่เหลืออยู่ ทำให้เลือกทำในสิ่งที่ต้องทำจริงๆ และสิ่งที่ต้องทำนั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ทั้งสิ้น เรื่องไร้สาระ เรื่องที่ไม่ควรค่ากับการต้องเปลืองเวลาคิดจะถูกโยนทิ้งไปแบบไม่มีค่าอะไรเลย

  คนใหม่เกิดขึ้นได้แค่ตื่นเช้ามาก็ทบทวนว่า วันนี้เป็นวันที่เราโชคดีได้มีโอกาสเห็นโลกใบนี้ และได้มีโอกาสใช้ชีวิตสานต่อภารกิจที่ยังทำไม่เสร็จ และยังทบทวนต่อว่า “ วันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายของชีวิต ” ท่องประโยคนี้ไปตลอดทั้งวันในใจ จะเกิดการคลายกังวล คลายทุกข์โศก เกิดเป็นคนมีสมาธิมีสติ สุขุมรอบคอบ พูดน้อยลงแต่ปฏิบัติมากขึ้น มีความขยันแบบเป็นเลิศ ไม่สับสนเรื่องที่เคยสับสนในทางความคิดอีกต่อไป อยากจะทำงานทั้งวัน ไม่อยากนอน จะเข้าใจว่าทำไมการนอนตามที่พระพุทธเจ้าบอกว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดี แต่การนอนก็ยังดีกว่าการพูดมาก ถ้าหยุดพูดไม่ได้พระพุทธเจ้าบอกว่าให้ไปนอนซะ เพราะการไปนอนได้สร้างความเสียหายให้กับชีวิตน้อยกว่าการพูด ใครจะรู้ว่าแค่ท่องประโยคในใจว่า “ วันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายของชีวิต ” ทำให้คนใช้เวลาในวันนี้ให้คุ้มค่า คนจะปฏิวัตินิสัยเดิมๆที่ไม่ดีของตัวเองได้ เกิดเป็นคนใหม่

  จะเรียกว่าวิธีนี้เป็นการสอนจิตก็ว่าได้ บอกจิตให้ตื่นรู้ เมื่อจิตตื่นรู้จิตจะบังคับกาย ปรับระดับฮอร์โมนให้เกิดความสมดุล เพิ่มฮอร์โมนบางตัวให้ไปเสริมเติมกำลังให้กับชีวิต ทำให้เกิดพลังที่ล้นเหลือต่อการทำงานหนัก ที่ทำให้ไม่เพลียแถมยังทำให้เกิดความสุข เกิดปีติและปราโมทย์กับชีวิต ความขยันที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ความพยายามที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนจะเกิดขึ้น รู้ซึ้งอย่างถ่องแท้ว่าที่ผ่านมาเราพยายามและขยันไม่พอ มันเป็นเรื่องของจิตนี่เอง จิตที่ยังขาดพลัง

  หน้าที่ของชีวิตต้องหาจิตให้เจอ หรือหาไม่เจอก็ต้องเชื่อว่าภายในกายนั้นมีจิต ถ้าเมื่อไหร่ชีวิตสามารถสื่อสารกับจิตได้ จะเจอเพื่อนแท้ และเพื่อนแท้คนนี้มีแค่คนเดียวก็เพียงพอ เป็นที่มาของประโยคที่ว่า “ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” ตนแรกในประโยคนั้นคือจิต ตนที่สองคือเราที่ยังมีลมหายใจอยู่